Hatice bint Huveylid: Ali ibn Ebi Talib’ın Velayetini Kabul Eden İlk Kişi

Hatice bint Huveylid (selâmullahi aleyhâ), hicretten üç yıl önce, nübüvvetin onuncu yılında Ramazan ayında, Mekke’de vefat etti.
Kendisi Muhammad’in değerli eşi olup vefatı Mekke’de gerçekleşmiş ve Mekke’nin Hacun (Hacûn) bölgesinde defnedilmiştir. Bazı kaynaklar, onun vefatının Ebu Talib ibn Ebd al-Muttalib’in vefatından üç gün sonra gerçekleştiğini de belirtir.

Bu Tarihî Şahsiyet Kimdi?

Hatice bint Huveylid, Huveylid’in kızı olup Hatice-i Kübrâ ve Ümmü’l-Müminîn olarak bilinir.
O, Muhammed’in ilk eşi ve Fatime bint Muhammed’in annesidir.
Peygamberlikten önce Hz. Peygamber ile evlendi.
İslâm’a iman eden ilk kadın oldu.
Tüm servetini İslâm’ın yayılması için harcadı.
Peygamber Efendimiz, Hatice hayattayken başka bir evlilik yapmadı ve onun vefatından sonra da onu daima sevgi ve saygıyla anmıştır.
Hz. Ali’nin sözlerinde Hz. Hatice
Ali ibn Ebi Talib, Hatice’nin vefatından sonra onu sık sık anardı.
Bir gün, Peygamber’in eşleri yanında Hatice’yi anıp ağladığını anlatırken şöyle dedi:
Aişe bint Ebi Bekir bir defasında şöyle demişti:
“Benî Esed kabilesinden yaşlı bir kadın için mi ağlıyorsun?”
Bunun üzerine Muhammed şöyle buyurdu:
“Siz beni yalanladığınızda o beni tasdik etti.
Siz inkâr ettiğinizde o bana iman etti.
Siz bana evlat vermediğinizde o bana evlat verdi.”
Bunun üzerine Âişe şöyle demiştir:
“O günden sonra Peygamber’e yaklaşmak için sürekli Hatice’nin iyiliklerini anlatırdım.”

Hz. Hatice’nin Hz. Ali’ye Sevgisi

Hatice bint Huveylid, Hz. Peygamber (saa) ile evlendikten sonra çocuk yaşta olan Ali ibn Ebi Talib’e büyük şefkat gösterirdi.
Onu süslerdi, güzel elbiseler giydirirdi.
Hizmetçileriyle birlikte dışarı gönderirdi.
Ona büyük sevgi gösterirdi.
İnsanlar şöyle derdi:
“Bu, Muhammed’in kardeşi gibidir, onun en sevdiği kişidir ve Hatice’nin göz nurudur.”

Miraç Hadisi ve Velayet İnancı

Miraç hadisine göre Hz. Muhammed (saa), önceki peygamberlere risaletlerinin temeli hakkında soru sormakla görevlendirildi.
Onlar şöyle cevap verdiler:
Allah’ın tekliğine şahitlik, Peygamber Muhammed’in nübüvvetini kabul, Ali ibn Ebi Talib’ın velayetini kabul.
Peygamber bu olayı halka anlattığında Kureyş’in ileri gelenleri onu yalanladı. Ancak müminler bunu tasdik etti ve bunların başında Hz. Hatice vardı. Hz. Muhammed (saa) şöyle buyurdu: “İnsanlar bana küfrettiğinde Hatice bana iman etti. İnsanlar beni yalanladığında o beni tasdik etti.”
Bu nedenle Hz.Hatice’nin, Ali ibn Ebi Talib’ın velayetini kabul eden mümin kadınlardan olduğu ifade edilir.

Velayeti Kabul Etmesi

İmam Musa al-Kazım (a.s) şöyle nakleder:
Babası İmam Cafer Sadık’a (a.s) İslâm’ın başlangıcında Ali ve Hatice’nin nasıl iman ettiğini sordu.
İmam şöyle buyurdu:
Peygamber Haticeye’ye şöyle dedi:
“Ey Hatice! Ali’nin elini tut ve onunla biat et.
Çünkü o senin mevlan, müminlerin mevlası ve benden sonra imamdır.”
Hatice de bunu kabul ederek biat etti.

Hz. Hatice’nin Son Anları

Hastalığı ağırlaşınca Hatice bint Huveylid, Peygamber’e üç vasiyet etti:
Peygamber’den kendisini affetmesini istedi.
Kızı Fatima bint Muhammed’e iyi bakmasını vasiyet etti.
Kendisi için bir kefen isteğini kızına söylemesini istedi.
O, Peygamber’in vahiy geldiği sırada giydiği elbiseyle kefenlenmek istedi.

Cennetten gelen kefen

Hz. Hatice (sa) vefat ettiğinde Peygamber onu yıkayıp kefenlemek üzereyken Cebrâil bir kefenle geldi ve şöyle dedi:
“Allah sana selam gönderiyor ve buyuruyor ki:
O, malını bizim yolumuzda harcadı.
Onun kefenini vermeye biz daha layığız.”
Böylece Peygamber onu kefenledi ve defnetti.
Hatice’nin kabri bugün Mekke’deki Hacun Mezarlığındadır.

Hz. Ali’nin Hz. Hatice İçin Mersiyesi

Ali ibn Abi Talib, onun vefatından sonra şu anlamda bir mersiye okumuştur:
Ey gözlerim! Gözyaşı dökün.
Çünkü İslâm’ın iki büyük destekçisi vefat etti.
Mekke’nin efendisi Ebu Talib ibn Abd al-Muttalib
ve kadınların en hayırlısı Hatice bint Huveylid.
Bu kayıp gökleri ve yeri karanlığa boğdu;
ben ise bu büyük acı ile geceyi keder içinde geçirdim.

Kaynaklar

Kashf al-Ghumma fi Ma’rifat al-A’imma, Cilt 2, s. 131; Bihar al-Anwar, Cilt 16, s. 18.
Kanzul-Favaid, s. 117.
Taraf min al-Anba wa al-Manaqib, Cilt 1, s. 233.
Musnad Ahmad ibn Hanbal, Cilt 6, s. 117.
Taraf min al-Anba wa al-Manaqib, Cilt 1, s. 234.
Taraf min al-Anba wa al-Manaqib, s. 118.
Rayahin al-Shari’a, Cilt 2, s. 77.
Biharul-Anvar, Cilt 19, s. 20.
Shajarat Tuba, Cilt 2, s. 235; Pand-e Tarikh, Cilt 2, s. 22.
Shajarat Tuba, Cilt 2, s. 235; Pand-e Tarikh, Cilt 2, s. 22.
Biharul-Anvar, Cilt 9, s. 14; aynı eser, s. 21.
Biharul-Anvar, Cilt 35, s. 143.