Gadir-i Hum Bayramı, “Allah’ın En Büyük Bayramı” olarak bilinir ve Şiîlerin en büyük dinî bayramıdır. Gadir-i Hum olayı, aynı adı taşıyan bir yerde meydana gelmiş ve o gün Ali bin Ebi Talib (a.s), Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve âlih) vekili olarak velayet ve hilâfet makamına ulaşmıştır.
Hicri 10. yılda, Gadir’in yaşandığı günden 342 yıl sonra, İranlı Şiî hânedanlarının İslâm dünyasında güç kazanması ve Bağdat’ın Büveyhîler tarafından fethedilmesiyle birlikte, Emevî ve Abbâsî hânedanlarının yüzyıllarca süren yönetiminden sonra Şiîler için bir nefes alma alanı açıldı. Bu sayede 18 Zilhicce, dünya Müslümanlarının en büyük bayramı olarak belirlendi ve Şiîler yeryüzünde bu günü Emîru’l-Muminîn İmam Ali’nin (a.s) hilâfet günü olarak kutladılar. Zira Büveyhîlerin iktidara gelip devlet gücüyle görkemli Gadir Bayramı törenlerini düzenlemesinden önce, Şiîler Gadir Bayramı’nı gizli veya sınırlı bir şekilde kutluyorlardı.
Tarihî belgelere göre, Emîru’l-Muminîn İmam Ali’nin (a.s) velayetinin başlangıcı olan Gadir-i Hum Bayramı’nın ilk açık ve ulusal kutlaması, İmam Zaman’ın (a.f) büyük gaybetinden 24 yıl sonra, yani 352 hicri yılında gerçekleşmiştir.
O zamandan beri İranlılar, Gadir-i Hum Bayramı’nda şehirleri tatil edip süslerlerdi. Dükkânlar sabaha kadar açık kalır, insanlar sevinç gösterisi olarak borazan öttürür ve havai fişek gösterileri düzenlerlerdi.
