Hz. Fâtıma’nın (s.a.) şehadet haberi Hz. İmam Ali’ye (a.s.) ulaştırıldığında, Hz. İmam Ali (a.s.) mescitten eve öyle bir halde geldi ki takatten düşerek yere yığıldı. Esma, Hz. İmam Hasan ve Hz. Hüseyin’e (a.s.) şöyle dedi: “Babanızın yanına gidin ve annenizin şehide olduğunu ona haber verin.”
Hz. İmam Ali’nin (a.s.) Mescitte Bayılması İbn Abbas şöyle anlatır: “Hz. Fatıma (s.a.) şehit olduğunda, Hz. İmam Hasan ve Hz. Hüseyin (a.s.) evden dışarı koşarak çıktılar ve feryat ederek şöyle dediler: ‘Ey Muhammed! Ey Ahmed! Bugün annemiz şehit oldu; senin şehadetinin acısı yeniden yüreğimizde tazelendi.’ Ardından Hz. İmam Ali’ye (a.s.) haber verdiler.
O sırada Hz. İmam Ali mescitteydi. Bu acı haberi işitince bayılıp kendinden geçti. Yüzüne su serpilerek ayılmasını sağladılar. Ardından Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’i omuzlarına alarak Hz. Fatıma’nın (s.a.) yanına geldi.
Esma, Hz. Fatıma’nın başucunda ağlıyor ve şöyle diyordu: ‘Ey Muhammed’in yetimleri! Biz, dedenizin musibeti karşısında kendi Fâtıma’mızla teselli buluyorduk. Peki, Fâtıma’dan sonra artık kiminle teselli bulacağız?’”\[1\]
Hz. İmam Ali’nin (a.s.) Hz. Resulullah’a (s.a.a.) Dert Yanması Hz. Ali (a.s.), Hz. Fâtıma’yı (s.a.) defnettikten sonra, mübarek ellerini kabrin toprağından çıkardığında hüzün ve keder bütün kalbini kuşattı. Gözyaşları yanaklarından sel olup aktı.
Ardından yüzünü Resûlullah’ın (s.a.a.) kabrine çevirerek şöyle buyurdu: “Ey Allah’ın Resulü! Benden sana selam olsun. Aynı şekilde kızın, sevgilin, gözünün nuru ve ziyaretçin olan; senin kabrinin toprağında yanına defnedilen kimseden de sana selam olsun.
Allah, sana kavuşmakta acele etmesini onun için takdir etti. Ey Allah’ın Resulü! Seçilmiş kızının ayrılığı karşısında sabrım azaldı; kadınların efendisi olan onun ayrılığı karşısında dayanma gücüm zayıfladı. Şüphesiz emanet geri alındı, rehin teslim edildi ve Zehra benden çok çabuk alındı.
Çok yakında kızın, ümmetinin bana karşı birleşmesini ve kendi hakkının gasp edilmesini sana anlatacaktır. Onun hâlini kendisinden sor. Zira bağrında nice yakıcı dertler taşıyordu; fakat bunları dile getirebileceği bir fırsat bulamıyordu. Ancak çok yakında bütün bunları sana anlatacaktır.
Hükmü verecek olan Allah’tır ve O, hüküm verenlerin en hayırlısıdır.”
Kaynaklar:
Bihâru’l-Envâr, c. 43, s. 214.
* Şeyh Tûsî, el-Emâlî, s. 109-110.
* Şeyh Müfîd, el-Emâlî, s. 281-283.