Ehl-i Beyt’in (a.s) tarihi; ilim ve hidayetin yanı sıra sabır ve mazlumiyetle de ifade edilir.
Bu mukaddes sayfalar arasında, İmam Cevad’ın (a.s) kısa fakat mazlumiyetle dolu ömrü; çocuk yaşta imamet, gurbet, iftira, yalnızlık ve şehadetin sayısız yönünün bir araya geldiği öyle bir dönemdir ki, kendisi hakkında daha doğduğu gece babası İmam Rıza (a.s) şöyle buyurmuştur:
“Babama andolsun ki bu oğlum, gök ehlinin kendisine ağlayacağı bir şehittir.” (Uyûnü’l-Mu’cizât, c. 1, s. 118)
İmam Cevad’ın (a.s) mübarek hayatı, daha başlangıcından itibaren Abbasi siyasetinin gözetimi altında geçti. Me’mûn, kızını İmam (a.s) ile evlendirerek zahiri bir yakınlık göstermeye çalıştı; ancak daha düğün gecesi, imamet makamını zedelemek amacıyla çalgıcıları ve süslenmiş cariyeleri O’nun (a.s) yanına gönderdi. (el-Kâfî, c. 1, s. 494)
Aynı şekilde, Medine valisi O (a.s) oruçlu iken haksız bir iftirada bulundu; hilafet sarayında ise İmam’ı siyasi bir tehdit gibi göstermek amacıyla O’nun (a.s) aleyhine sahte isyan mektupları hazırlandı. (el-Kâfî, c. 1, s. 496; el-Harâic ve’l-Cerâih, c. 2, s. 670)
Uğradığı zulümler öyle bir raddeye ulaştı ki, İmam Cevad (a.s) bu dünyadan göç etmeyi bir kurtuluş, rahatlama ve huzur olarak görüyordu. (Keşfü’l-Gumme, c. 2, s. 363) En nihayetinde Mu’tasım’ın emriyle, Ümmü Fazl O’nu (a.s) zehirleyerek şehit etti. Rivayetlerde aktarıldığına göre, zehrin şiddetinden dolayı İmam (a.s) su istemiş, fakat O’na bir yudum su bile verilmemiştir. (Envârü’ş-Şehâde, s. 414)
Mazlumiyet O’nun şehadetinden sonra da son bulmadı. Mübarek bedeni günlerce güneşin altında bırakıldı, öyle ki kuşlar kanatlarıyla O’na gölge yaptı. İşte bu acı hakikat, İmam Cevad’ın (a.s) imamet tarihinde en genç ve en mazlum şehitlerden biri olarak öne çıkmasının nedenidir. (Envârü’ş-Şehâde, s. 414; Mecmûatü Vefeyâti’l-Eimme, s. 343)
Başın sağolsun Ya Sahibez-zaman (a.f). Mazlumca şehit edilen İmam Muhammed Taki’nin (a.s) şahadetini; İmam Muhammed Mehdi’ye (a.f) tesliyet arz ederiz.
